Efla'nın Yeri

Pencereden Geceye Bakmak

2008-04-20T21:52:00.002+03:00

( Yazarken Beethoven'dan Moonlight Sonata çalıyordu. Okurken de çalarsa belki güzel olur diye bu sefer başa koydum =) )

------------------------------------------------------
Pencereden Geceye Bakmak

Ne kadar olmuştu?
En son ne zaman,
Dışarı bakmıştım pencereden,
Hatırlamıyorum...
Öylesine bakmak değil ama.
Bir ses duydun diye bakmak değil.
Göz gezdirmek için değil.
Hava almak için de değil.
Gerçekten bakmak için dışarıya.
Görmek için.
Merak ettiğin için.
Öylece dışarıyı seyretmeyi sevdiğin için.

Neden unutmuştum peki?
Çok meşgul olduğumdan mı?
Yatmadan önce 5 dakikayı
Kendime ayıramadığımdan mı?
Oysa ki...
Hep beş dakika daha vardı hayatta.
Her şeyden kısılacak
Her şeye verilebilecek bir beş dakika...
Üşüdüğüm için mi yoksa pencereyi açınca.
Aylardır katlandığım soğuğa,
Bir nefeslik daha tahammülüm olmadığından mı yani?
Yoksa aynı manzarayı gördüğümden mi hep?
Aynı şekilde bakınca,
Aynı şeyleri göreceğimi bilmiyormuşum gibi...
Her bakışımda yeni bir şey gördüğümü,
Unutmuşum gibi....

Ama zor gerçekten,
Bir pencereyi ihmal ettiğini fark etmek.

Aslında kendini ihmal ettiğini fark etmek.
Oysaki hatırlayınca fark ediyor insan;
Hep beş dakikasının daha olduğunu,
Aslında o kadar üşümediğini dışarı bakarken,
Geç de olsa fark ediyor,
Manzaranın hep farklı olduğunu,
Ne zamandır fark etmediği ay,
En parlak dolunayla selamladığında kendisini.
Ağaçların çiçek açtığını,
Gecelerin artık o kadar ıssız olmadığını,
Her mevsimde farklı bir hikaye olduğunu fark ediyor.

Yeniden merak ediyor;
Yarının nasıl bir gün olacağını,
Ertesi gün manzaranın nasıl olacağını,
Ayın görünüp görünmeyeceğini...
Yeniden fark ediyor yaşadığını,
Yeniden ilham buluyor,
Ve kaldığı yerden,
Hayat yenide başlıyor....

20.05.2008 05:20
(Saatin ne kadar geç olduğunu da fark ediyor.)

--------------------------------------------------------

Bilmiyorum bu aralar kimler takip ediyor ama beğenip beğenmediğini belirten arkadaşlara minnettar olucam. Birilerinin buralarda dolaştığını bilmek güzel oluyor =)

Bir Damla Fırtına

2008-03-23T01:35:00.000+02:00

Önce bir damla düşer,
Deniz dalgalanır bir an için.
Anında söner ufak dalgalar.
Kimse bilmez önce,
Kimse fark etmez...
Fırtınanın habercisidir gelen.

Bir yıldırım yarınca gökyüzünü,
Bu kez göğe bakar insanlar,
Korkuyla hayranlıkla...
Bir damla daha düşer sonra,
Ve sonra bir damla daha...

Ve elbet fırtına diner.
O düşen ilk damla,
Herhangi bir damla gibi,
Hiç bilinmeden unutulur gider.

23.03 2008 01:30

Yolculuk

2008-02-17T01:46:00.000+02:00

Bu kez bi değişiklik yaparak yazdığım şeyi ilhamını aldığım şeyle beraber sunuyorum. İlham aldığım şey de başka bir şiirden farklı birşey değil o da bir arkadaşıma ait. Aslında ilhamın yanında cevap niteliğinde bir şey. Dilerim beğenirsiniz. Eski sayılır ama aklıma gelmişken koymak istedim.

Yolculuk

Korkuyorum yine
Yol almak korkutuyor beni
Yine bilinmeyen bir şehir
Uzun bir yolun sonunda
Beni bekleyenler
Benim bilmediğim
Ancak garip bir sevinç de var.
Gidiyor olacağım.
Yeniden yollarda
Kendimden biraz uzakta
Ancak tamamen değil bu sefer
Yeni bir yer ekleyeceğim
Giderek büyüyen Dünyama
Yeni bir şehir
Eskilerine yeniden gitmek bile
Güzelken bu kadar
Üstelik yolda olmak
Saatlerce
Üstelik de bir dostum bekliyorsa
O şehrin bir köşesinde

Firble

-------------------------------

Gitmek lazım bazen yine de.
Geride kalan herşey pahasına gitmek lazım.

Çok fazla şey de lazım değil öyle...
Bir sen lazım kendini taşımak için,

Belki bir de otobüs bileti falan...
Varsa cebine birazcık da para.

Umutlarını da alıp yanına,
Yola çıkmak lazım biran önce...

Sıkıntı, keder ne varsa rahatsız eden,
Geride bırakıp gitmek lazım.

Belki onları da almak lazım yanına.
Issız bir yerlerde bırakmak için o da.

Mevsim ne olursa olsun,
Bir bahar şarkısı dilinde

Hava nasıl olursa olsun,
Yüzün günlük güneşlik.

Çekip gitmek lazım bazen....

Sinan Onur ALTINUÇ

Cesaret

2008-02-10T23:31:00.000+02:00

Her gün geçtiğin sokaktan,
Karanlıkken geçmek değildir cesur olmak.
Görmediğin ufkun ötesine gidebilmektir.
Karşına ne çıkacağını bilmeden gidebilmek...
Ne gelirse baştan kabul ederek yüzleşmeyi
O her gün baktığın dağın ardına yürümek,
Seyrettiğin deniz manzarasına yelken açmak...

Yağmurda ıslanmayı göze almak değildir.
Fırtınaya karşı koyabilmektir.
Hatta inip taa kalbine;
Ordan yıldırımları sökebilmektir.

Parmadğını mum alevinden geçirmek de değildir.
Gerektiğinde atlayabilmektir alevlere.
Alevler püskürtebilmek de değil,
Gerektiğinde çalıp alevleri
İnsanoğluna armağan edebilmektir.

Sevdiğini söyleyebilmek değildir cesaret.
Herşeye rağmen sevebilmektir bazen;
Bazen de dağları delmek, çölleri aşmak....

Kormamak da değildir cesaret.
Korkuna bile hükmedebilemektir.
Göze almaktır önce,
Yapmaktır,
Sonra da katlanmak...

Hangimiz cesuruz ki o zaman?
Korktuğumuzu söyleyece cesaret bile yok bizde...

Sinan Onur ALTINUÇ

10.02.2008 23:10

Percere

2007-12-11T01:39:00.000+02:00

Pencereden göründüğü gibi değil dünya.
O kadar sessiz değil aslında geceler.
Dışarıda kalmakla,
Dışarıyı seyretmek aynı değil...
Çok daha soğuk aslında dışarısı sandığından.
Yalnızken bazen duyarsın belki ama,
Çok daha kuvvetli rüzgarın uğultusu duyduğundan.
İçeriden izleyerek bilemezsin...
Çok daha zevkli dışarıda yürümesi.
Her gün gördüğün o ağaç,
Aslında daha güzel gördüğünden.
Ve sandığından daha çok ağaç var aslında...
Daha gerçek hayvanların haykırışı
Başka bir sürü yer var oradan görünmeyen...

Pencereden dışarı sarkınca,
Daha çok üşürsün belki ama;
Anlayamazsın hiçbir zaman,
Dışarı çıkmadıktan sonra...

Ağlamak

2007-10-31T04:13:00.000+02:00

Ağlar insanoğlu...

Bazen hüzün kaplar yüreğini.
Lanet okurken belki geçmişe, geleceğe
Her soluk alış verişinde,
Bir yaranın acısını çekerken...
Acısını akıtır,
Zehri akıtır gibi...
Üzüntüden ağlar....

Konuşamaz bazen,
Tutulan dili yerine,
Gözleri koyuverir haykırışını.
Heyecandan ağlar....

Çıkmaz olur düşünceleri bazen.
Binbir gece bıraksan,
Binbir gece yürüyüp...
Hiçbir yere varamaz yine de.
Bir damla gözyaşı çıkar o çıkmazdan.
Çaresizlikten ağlar....

Bir sevinç vardır bazen içinde.
Belki alışık olmadığından...
Ne yapacağını bilemez bedeni
Bildiğini yapar yine;
Mutluluktan ağlar bu sefer...

Hiçbirşey yoktur bazen de.
Üzülecek,sevinecek, kafa yoracak...
Uzun zamandır da ağlamamıştır hatta.
Durup bakarken dışarı,
Koyuverir birkaç damla;
Öylesine ağlar...

Ağlar insanoğlu
Sadece bazen;
Islak değildir gözyaşları...

31.10.2007

Çalan şarkı: Opeth - To bid you farewell

Fırtınalı şafak

2007-10-09T02:29:00.000+03:00

Her zaman öyle sakin olmaz gün doğumu,
Her zaman tatlı bir kızıla boyanmaz gökyüzü.

Islak olmalıdır bazen...
Sağnak yağar bardaktan boşalırcasına.
Ve tatlı sesi yerine kuşların,
Öfke dolu kükremesi duyulur bazen bulutların.

Ağırdan aydınlanmaz hava hep,
Gelmeyi bekleyen puslu aydınlıktan önce,
Yıldırımların ışığıyla kaybolur gölgeler.

Güneşten önce,
Bulutların gösterisidir bu...
Uykuları bölecek kadar korkunç,
Ve korkunç olduğu kadar güzel...

2007 yazı.
Fırtınalı bir günde sabaha karşı...

Bir Gün Daha

2007-07-14T00:09:00.000+03:00

Bir diğerinin ardından,
Bir gün daha...
Sıradan güzelliklerle süslenmiş yine.
Yine sıradan sıkıntılar var;
Herhangi bir gündeki dertler yine...

Yine aynı havayı soluyorum,
Aynı yerde yaşıyorum.
Aynı sudan içiyorum.
Arada bir aynı değişiklikleri yapıyorum.
Aynı yere gidiyorum kafa dağıtmak için.

Şimdi de,
Aynı yerde oturmuş;
Aynı şeyleri düşünüyorum...
"Bir diğerinin ardından,
Bir gün daha geçti yine..."

Yine umuyorum her günkü gibi:
"Yarın bambaşka bir gün olacak."

14.06.2007

Yaşamaya Dair

2007-07-08T16:31:00.000+03:00

Bir şiirin insana ilham vermek yerine olanı da alabileceği hiç aklıma gelmemişti. Bazı şeyler o kadar güzel söylenmiştir ki üstüne söyleyecek bir şey bulamazsınız. Demeye çalıştığınız herşey o güzelliği incitir. Şairin görevi de birşey yazmamak olur bu durumda... Benimkisi de öyle bi durum.

Yazmıyorum arkadaşım burda hazır yazılmışı var :)

Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi meselâ,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani, bütün işin gücün yaşamak olacak.
Yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani, o derecede, öylesine ki,
meselâ, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut, kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel, en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.
Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, meselâ, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak, yani ağır bastığından.

Nazım Hikmet

Birazdan gün doğacak

2007-05-27T05:05:00.000+03:00

Gün doğacak birazdan,
Önce bulutlar müjdeleyecek aydınlığı
İlk kuşlar selamlayacak yeni günü
Sonra kızıl bir ışıkla belli edecek kendini

Gün doğacak birazdan,
Geceyi delecek önce ağırdan,
Açık edecek ne varsa gecenin sakladığı
Ve kaybedecek ne kadar yıldız varsa gökyüzünde.

Gün doğacak birazdan,
Yırtıp atacak yavaşça geceyi
Hem seslerine son verecek gecenin
Hem de sessizliğine...

Gün doğacak birazdan,
Umut doğacak Yüzlerce insan için.
Ne olduğundan bile haberi olmayan,
Yüzlerce insan kaybolmuş rüyalarında...

Gün doğacak birazdan,
Öncesi ve sonrası olacak sadece,
Gün yeni bir gün olacak,
Ve gece eski bir gece...

Gün doğacak birazdan,
Uyanırken doğa uykusundan,
Gün doğumunu izleyenler benim gibi,
Uykuya dalacak artık...

27 Mayıs Pazar (Gündoğumundan hemen önce)

Müzikle beraber yazmak iyi oluyormuş :)
Bittiğinde Epica - Memory (Accoustic) (From Cats) çalıyordu.

Alice Harikalar Diyarında

2007-04-09T01:06:00.000+03:00

Çoğu kitaba "çocuk kitabı" damgası vurarakgeçmişe gömeriz. Varsa bi kütüphanemiz belki birgün çocuklarımız falan okur diye rafa kaldırıp ömür billah kapağını açmayız. Bazen içlerinde küçükken taam oalrak kavrayamayacağımız mesajlar olabilir. Hatta belki Küçük Prens'de olduğu gibi doğrudan bir gönderme bile olabilir. Sormaya kalksak çoğu insan içindeki çocuğu öldürmemiştir. İçinizdeki çocuğu 5 dakikalığına ödünç alıcam :)

"Alice Harikalar Diyarında'yı şöyle böyle herkes bilir. Çocukken okuduğumuz bir çocuk romanıdır, Ya da çizgifilm olarak izlemişizdir. Fakat sanırım böyle yaparak kaçırdığımız şeyler var. Gerçekten güzel şeyler var. Felsefi anlamda bile...

Kitapta şöyle bir dialog geçer:

Alice came to a fork in the road. "Which road do I take?" she asked.
"Where do you want to go?" responded the Cheshire cat.
"I don't know," Alice answered.
"Then," said the cat, "it doesn't matter."
~Lewis Carroll, Alice in Wonderland

Türkçe meali ise yaklaşık olarak şöyle:

Alice bir yol ayrımına gelmişti. "Hangi yolu seçmeliyim?" diye sordu.
"Nereye gitmek istiyorsun?" diye sordu Çizgili kedi.
"Bilmiyorum." dedi Alice.
"O zaman" dedi kedi, "farketmez."
~Lewis Carroll, Alice Harikalar Diyarında

Bir düşündüm de, gerçekten ne yapacağımıza karar vermek için o kadar fazla vakit harcıyoruz ki. Gideceğimiz yerlerden kıstığımızın farkında değiliz. "Nereye gitmek istiyorum?" diye sormalıyız kendimize. Cevap "bilmiyorum"sa yola devam... Hangi taraftan mı? Ne bileyim karar veremiyorsanız bırakın bozuk para sizin yerinize karar versin. :)

Dip not: Arkadaşlar bişeyler karalamak için yakıt olarak yorum kullanıyorum yorumlarınızı esirgemeyin :)

Hayal

2007-04-05T03:09:00.000+03:00

Bir süredir tembellik yapıp birşeyler yazmadığıma dair şikayetler alıyorum. Hak vermiyor değilim. Neden yazmadığımı bilmiyorum ama belki ilham belki istek meselesi. Herneyse birşeyler karalamamnın zamanı gelmişti. İşte, umarım beğenirsiniz.

-----------------------

Görebiliyorum heryeri kaplayan beyaz örtüyü,
Tek bir kar tanesi olmasa bile ortada;
Hissedebiliyorum kışın soğukluğunu kıştan eser kalmasa bile,
Soluyabiliyorum serin havayı ve ayılabiliyorum...

Hissedebiliyorum güneşin tenimi yaktığını,
Duyabiliyorum dalgalarını sesini,
Ve o hafif meltemin verdiği rahatlığı,
Uzakta bile olsa o günler hissedebiliyorum.

Görebiliyorum dağların arkasını, ve okyanusların...
Sadece bir resimden ilham alıp orada olabiliyorum.
Hiç gitmediğim bir yere gidebliyorum.
Hiç gidilmemiş bir yere, bazen hiç var olmayanlara bile...

Hayal edebiliyorum çünkü...
Aslında birçok şeyin tutsağı olsak da hayatta;
Kendi yarattığımız kelepçelerle bağlasak da kendimizi,
Ben bile zapt edemiyorum kendi zihnimi, kendi hayallerimi.

Yaşayabiliyorum kendi dünyamda.
Sanki savaşlar hiç olmuyormuş gibi,
Çocuklar hiç aç kalmıyormuş gibi,
En azından gözlerimi kapattığım birkaç dakika...

Garip Günler

2007-02-09T01:57:00.000+02:00

Garip günlerdeyiz sanki. Siz de öyle hissediyor musunuz?

Bu sene Halinden memnun olup mutlu mesut yaşayan insanları pek sık göremesem de bu aralar kendimi daha bi boşlukta gibi hissediyorum. Tatil artık bitti. Her zamanki gibi planlanmış şeylerin ertelendiği yapılmadığı bir tatil. Artık alıştığım için suçluluk da duymuyorum. Daha planlarken bile yapamayacağımı biliyordum bazı şeyleri. Kimbilir belki de öyle düşündüğüm için öyle oldu ama ... Neyse işte geçmişte kaldı hepsi. En azından arkadaşları görmüş olmanın memnuniyeti var o bile yeter.

Şimdi Ankara'dayım. Gelir gelmez tabiki sorumluluklar ve sorunlar baş gösterdi "tatil bitti artık" dercesine. Yurt parası yatırılmadı diye ders kaydı yapamama para yatırmak için kuyrukta bekleme sonra öğrenci işleri yurt arasında mekik dokuma. ders kodlarını öğrenme onaylatma vesaire vesaire... Yolculuk üstüne çekilen uykusuzluk da cabası. Eh aslıda herkesin cebelleştiği meseleler. Kendimi bunlar yüzünden şanssız sayarsam epey kişiye haksızlık etmiş olurum.

Asıl mesele de sizce de aslında olmayan şeylerin sorumlulğu değil mi? Bir durun düşünün yapmadığı birşeyin sorumlulğunu taşıyan onun cezasını çeken bir insan ne kadar rahat hissedebilir ki kendini. Bazen dikkat edemeyecek kadar uzakta olsalar da hep varlar galiba. Hem de alıştığınızı sandığınız anda patlak veriyorlar. Bazen de bunalım oluyor işte bunun adı.

Nedir reçetemiz. Sessizlik düşünmek, müzik... Az daha unutuyordum. En önzemlisi de beklemek.

Zaman herşeyin ilacıymış. Eh, bakalım...

eski bi şiir

2006-12-12T00:17:00.000+02:00

Tarih falan atmamışım ne zaman yazdığımdan emin değilim bir seneyi geçti sanırım ama paylaşmak istedim...

Kar Tanesi
Bir kar tanesi gibi ruhum,
Her bir kar tanesi gibi,
Her bir kar tanesi gibi kalabalıkta,
Her bir kar tanesi gibi yalnız,
Her bir kar tanesi gibi beyaz,
Her bir kar tanesi gibi soğuk,
Her bir kar tanesi gibi nadir,
Her bir kar tanesi gibi narin,
Her bir kar tanesi gibi eriyecek bir gün.
Buharlaşacak...
Yeni bir kar tanesi gibi,
Yeniden hayat bulacak,
Belki yağmur damlası olacak,
Her zaman farklı bir biçimde,
Ama hep aynı ben olacak...

-------------------------
Şu günler gerçekten garip ne sevinceğime seviniyorum doğru dürüst, ne üzülmem gerekene üzülüyorum.
geçer herhalde dimi... :)

Siz yine de yorum falan yazın sevinirim ben yine de...

Yine bir şiir

2006-11-26T05:27:00.000+02:00

O kadar şey var ki...

Yapılacak o kadar şey var ki aslında.
Gidilecek o kadar yer,
Anlatılacak o kadar hikaye,
Sevilecek o kadar insan...

Hepimizin geldiği yer aynı değil mi aslında?
Neden peki bu soğukluk birbirimize tutunacağımıza?
Bütün insanlar kardeşin, şehirdeki herkes hemşerin değil mi?
Bir başlasan sevmeye, sevecek o kadar çok insan var ki...

Herşeyin bir hikayesi var aslında.
Her ağacın, her her yolun, her insanın,
Hepsi olmaz belki ama, dinlemek lazım, anlatmak da...
Bir başlasan anlatmaya, o kadar çok hikaye var ki...

Herşey yürümek kadar kolay aslında.
Öyle fersahlarca değil aslında dünya.
Bütün yollar ilk adımın ardında.
Bir başlasan gitmeye, o kadar çok yer var ki...

Korktuğundan başlamaz insan aslında.
Belki halinden memnun olduğunu sandığından,
Ama çoğu zaman, nerden başlayacağını bilmediğinden.
Bir başlasan yapmaya, o kadar çok şey var ki...

Sinan Onur ALTINUÇ
____26 Kasım 2006____

Amaçlar, sonuçlar...

2006-10-15T04:15:00.000+03:00

Uzun zamandır yazmamışım. Her seferinde böyle diyorum gerçi burdan pek sık yazmadığım anlaşılabilir. :) Neyse zaten görünüşe göre çok okuyan da yok. Bir iki sıkı takipçi dışında raslamadım onlara da teşekkür edeyim.

Sadede gelelim.

Felsefi yazı ya da onun gibi görünmeye çalışan birşey olacak ama yine de sıkmamaya çalışıcam.

Hiç birşeyi yapmaya başladıktan sonra, epeyce de ilerledikten sonrageriye dönüp de bi bakıyor muyuz? Yani öyle ne kadar yol almışım diye değil her zaman. Yola ne için çıkmıştım. Nereye gitmek istiyodum? Nereye gidiyorum? Daha mı iyi oldu? Yoksa sadece yürümeye alıştığımız için mi devam ediyoruz. Amaçlarımız mı değişmiş? Belki yolda bize eşlik edenler gitmek istediğimiz yerden daha kıymetli olduğu için ediyoruz. Belki dediğim gibi sadece alışkanlık. Belki de gitmeyince birşeylerin değişeceğini biliyoruz. Değişmekten hep korkuyoruz.

Belki yukardaki paragrafı okuyunca neler saçmalamış bu sefer bu oğlan diyen olabilir. Ama benim gibi hissetmiş olan varsa anlaması çok zor olmayacaktır herhalde. Bazen durup da geriye bakmak gerekir. Hatırlamak gerekir. Baştan düşünmek gerekir. Baştan düşünmek lazım, en başından.

Durma vakti mi? Geri dönme vakti mi? Her zaman yolun götürdüğü yer değil mi yoksa önemli olan. Yolda olmak mı ya da yol arkadaşları mı?

Yine düşünülmesi gereken biiirsürü şey. Yine kafa karışık ve hala yapılması gereken çok iş var.Bir de bu kadar soru sormak hayra alamet mi? Doktor bey iyileşecek miyim? :)

Veda Vakti

2006-09-18T02:49:00.000+03:00

En sonunda bi yaz daha bitti ha...
Herkesinki başlamış sanırım yine sona kaldık, pek şikayetçi olduğum da söylenemez hani.

Şimdiye kadar zaman saymakla hiç gideceğimi anlayamadım gideceğimi. Anlamaktan kasıt; hani birdenbire "dınk" eder ya kafaya. Farkedersin; günlerim farklı geçecek farklı insanlar göreceğim, standartlar değişecek. Hayat değişecek yani. İşte öyle takvime bakmayla anlayamadım ben hiç. Ya arabaya binince aklım başıma gelir; "Gidiyoruz işte yine" derim, bi de eşyaları toplarken... O bu neyse de bilgisayarı toplamak biraz koyuyor bana. Çok kullandığımız şeyleri kişiselleştirme özelliğimizle ilgili birşey sanırım (Tamam biraz da üşengeçlik var kabul etmeli).[Hayır burda mantık hatası yok, Kardeşimin bilgisayarını geçici olarak ele geçirdim]

Bakılmak üzere kenara ayılmış fakat bakılmamış kitaplar bir kez daha bakılmamak için paketlerdeki yerini aldı. Tabii aklımdan da birkez daha geçti yaparım dediklerim. Bilmiyor değildim aslında ya, yine de yaparım demesi zevkli oluyor. Bi daha olsa bi daha yaparım yani :) Kitaplar kıyafetler bilgisayar derken paketlenen eşyaların yerine bir hüzün çöküyor. Belki de birşeylerin değişmeye başladığını farkettiğimiz yer olduğu için toparlanırken anlıyoruz.

Garip aslında. Tuhaf bi denge var. Her ayrılık ayrılık olduğu kadar da kavuşma. O yüzden bu melankolik hava varıncaya kadar devam ediyor. Doğası gereği herşeye hemen alışan insanoğlu buna da alışıyor. İşte bu yüzden iki taraf da insanın evi oluyor.

Yetti boş boş oturduğumuz. Bir haftaya kadar başlıyor.Çoğunlukla nası başladığını bile anlamıyoruz ya... Belki yaparım dediğim şeyleri yapmaya başlarım.

Masalcının İnancı

2006-07-11T02:03:00.000+03:00

İnternette gezinirken rastladım paylaşmak istedim Orjinali şöyle:

The Storyteller's Creed:

I believe...
...that Imagination is stronger than Knowledge.
...that Myth is more potent than History.
...that Dreams are more powerful than Facts.
...that Hope always triumphs over Experience.
...that Laughter is the only cure for Grief.

And I believe that Love is stronger than Death.

Türkçeye çevirdim kendi çapımda daha iyi çevirilere de açığım bu arada:

Masalcının İnancı:

İnanıyorum ki...
...hayal gücü bilgiden kudretlidir.
...efsaneler tarihten etkilidir.
...rüyalar gerçeklerden güçlüdür.
...umut deneyime galip gelir.
...kederin tek ilacı kahkahadır.

Ve inanıyorum ki Sevgi, Ölümden güçlüdür.

Tabi kaynak göstermeyi de unutmayalım. İşte burası

Boş zamanlar...

2006-07-02T23:31:00.000+03:00

Aslında dünyada yapılabilecek o kadar iş varken yine de insanoğlu oturup sıkılabiliyor. Bütün insanoğlunungenden gene nesilden nesile aktarılan genetik/kronik hastalığı bu galiba. BEnde de son zamanlarda belirtileri epey görülmeye başladı. Yaz için yaparım dediğim şeylerin listesini kafamdan geçiriyorum ve hepsini sonra yapmak için erteliyorum. Yani hem birşey yapmamaktan canım sıkılıyor hem de canım patmak istemiyor. Sanırım çevremlerdeki insanların bir kısmı da aynı dertten müzdarip.

Varsa bir önerisi bir dedavi önerisi bekliyorum.

B arada başka bir noktaya da parmak basmak istiyorum. Bunları okuduğunuza göre giriyosunuz buraya sağolun varolun. Ama kim giriyor ne kadar giriliyor bilmiyorum ki. Bir blogcunun en çok istediği şey yorum yazılmasıdır. Noolur yorum yazın :)

Sağlıcakla kalın...

Super Mario

2006-06-05T03:00:00.000+03:00

Super Mario oynamayan pek azdır heralde. Oyun aklıma geldikçe o müzikleri de aklımda çalıyo.Vatandaş bunla yetinmemiş gitarla çalmış ben hayret ettim bi siz de hayret edin:

Hayat

2006-06-04T04:24:00.000+03:00

Hayat öyle birşey ki...
Önünde üçsuz bucaksız bozkırlar, ovalar,
Arkanda ise kocaman camdan bir duvar.
Bırak geri gitmeyi;
Şöyle bir durmaya kalksan bile,
Soluklanmak için bir fırsat arasan,
Ona bile fırsat bırakmaz.
Koşsan da, yürüsende farketmez,
Hep arkandadır,
Hep bir adım arkanda...
Sadece bakabilirsin geriye cam duvardan,
Ama bakmak için bile duramazsın...

Ne yöne gidersen git farketmez,
Yokuşlar da vardır hep, inişler de,
Kimisi daha dik, taşlı, dikenli,
Ama yine de;
Kabuk bağlar yaraların,
Nasır tutar ayakların,
Bir parça yardımcı olur yürümene,
Ama durmana hiç izin vermez,
Hep yürümelisin...
Ayağın taşa takılsa bile,
Tökezleyip devrilsel bile yürümelisin,
Bırak beklemeyi,
Acıdan kıvranmaya bile vaktin yok!
Elinden tutan olur bazen,
Tökezleyince kaldıran
Ama onlar bıraksa bile yürümelisin.

Kimi zaman gittiğin yerin,
Geride bıraktığından beter olduğunu bile bile yürümelisin,
Hiç bilmediğin, göremediğin yerlerin umuduyla yürümelisin...
Duvarın gerisi erişilmez belki,
Ama kendin seçersin gideceğin yeri.
Hem kimbilir...
Belki ilerisi daha güzeldir geldiğinden,
Kimbilir...
Belki yeniden tutan olur elinden,
Belki bıraktıkların geri gelir.
Kimbilir...

29 Mayıs 2006

Merhaba Dünya

2005-05-26T14:55:00.000+03:00

Selamlar... Blog (neki bunun Türkçe'si günlük mü?) sitesiyle karşınızdayım. Ne bulursam ekleyeceğim artık :) Tabii yanında eklemeye vakit de bulursam... Haydi hayırlısı...